Profeti – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – ishte i dashur ndaj fëmijëve, i afroheshin dhe i qetësonte. Kur fëmija hipte mbi shpinën e tij të shenjtë dhe ai ishte në falje, nuk nxiste faljen deri sa fëmija të kryente nevojën e tij.
Imam Shafii tha: “Kam mësuar Kur’anin kur isha shtatë vjeç dhe Muwetan kur isha dhjetë vjeç.”
Sahl ibn Abdullah e mësoi Kur’anin në moshën gjashtë vjeç, dhe shumë të tjerë.
Umar ibn al-Khattab – Allahu qoftë i kënaqur me të – po ecte në rrugë si Emirul Mu’minin dhe një grup fëmijësh po luanin në rrugë. Kur ata e panë, ikën të gjithë përveç njërit, Abdullah ibn Zubair. Umar u habit dhe e pyeti për arsyen pse nuk iku. Abdullah u përgjigj: “Nuk kam bërë ndonjë të keqe që të largohem, dhe rruga nuk ishte e ngushtë që të më pengonte të ikja.”
Ibn Umar, gjatë një udhëtimi, pa një djalë që ruante dele. I tha: “A shet ndonjë nga këto dele?” Djali u përgjigj: “Nuk janë të miat.” Ibn Umar tha: “Thuaji pronarit se një ujk ka marrë një dele.” Djali pyeti: “Po Allahu ku është?” Kështu Ibn Umar e përdorte për të mësuar lidhjen me Allahun.
Disa mesues kishin nxënës dhe i kushtonin më shumë vëmendje njërit nga nxënësit. Kur u pyetën për këtë, ai u tregoi se çdo nxënës mori një zog dhe urdhëroi të therë ku nuk e shihte askush. Njëri nxënës solli zogun të gjallë sepse nuk gjeti vend të tillë. Për këtë arsye sheiku e privilegjoi atë.
Sahl ibn Abdullah al-Tustari tregoi: Kur isha tre vjeç, shikoja faljen e xhaxhait tim, dhe një ditë më tha: “A nuk e kujton Allahun që të ka krijuar?” Unë pyeta: “Si ta kujtoj?” Ai tha: “Me zemrën tënde kur ndryshon pozicion me rroba, tre herë pa lëvizur gjuhën: Allahu është me mua, Allahu më sheh, Allahu dëshmon për mua.” Pas një viti, ai më tha: “Mëso këtë çdo natë, dhe do të të shërbejë deri në varr.” Kur u rrita, shkova në Medinë për të mësuar Kur’anin dhe e mësova në moshën gjashtë ose shtatë vjeç.
Dashuria për Profetin savs dhe shpejtësia në zbatimin e udhëzimeve:
Anas ibn Malik, si fëmijë, shërbente Profetin për dhjetë vjet.
Abdullah ibn Zubair, në moshën shtatë ose tetë vjeç, erdhi të betohej për besnikëri ndaj Profetit. Profeti buzëqeshi kur e pa duke ardhur.
Fëmijët e shokëve luftonin për mbrojtjen e Profetit savs:
Muadh dhe Mu’udh, djemtë e Afra, dëshmuan guxim kur u vra Abi Jahl.
Fëmijët e shokëve mbanin mend hadithet e Profetit. Sumra ibn Jundub tregoi: “Kur isha fëmijë, mbaja mend shumë hadithe, më shumë se burrat më të rritur.”
Shpërblime dhe motivim:
Fëmijët shpërbleheshin për mësimin e haditheve, një metodë edukative për inkurajimin. Ibrahim ibn Adham tregoi se i ati i jepte një dirhem për çdo hadith të mësuar.
Udhëtimi për dijeni:
Fëmijët e shokëve dhe të shenjtorëve udhëtonin për të mësuar dhe marrë dije. Shkolla dhe mësuesit theksonin rëndësinë e edukimit me adab (sjellje të mirë).
Dashuria dhe kujdesi ndaj fëmijëve:
Profeti – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – i puthte fëmijët, i mbështillte me dashuri dhe jepte këshilla të buta.
Osama ibn Zaid tregoi: Profeti merrte Hasan dhe Husein dhe lutej: “O Allah, unë i dua ata, ti i do, dhe do i dojë kush i do ata.”
Të tjera mësime edukative:
Fëmijët e shokëve mësuan histori të betejave, guximin, respektin për Profetin dhe adhurimin e Allahut.
Ata mësonin përshkrimet e jashtme të Profetit dhe mësime morale.
Mësimi i Kur’anit:
Mësimi i Kur’anit ishte baza e edukimit dhe forcimi i besimit. Shokët dhe pasuesit e hershëm mësonin fëmijët e tyre Kur’an dhe edukim të mirë, duke ndjekur shembullin e Profetit.
Konkluzioni:
Ky është një grup i vogël shembujsh nga praktika e edukimit të fëmijëve në traditën islame, siç e ka vendosur Profeti – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – dhe siç e kanë ndjekur shokët dhe pasuesit e shenjtë. Këto shembuj tregojnë dashurinë, durimin, edukimin në adab dhe shkollimin që rritin fëmijë të devotshëm, të guximshëm dhe të dijshëm.
