Shkruar nga Zakeeya Ali
Roli i një nëne në rritjen e djemve është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Nënat janë ushqyeset e para të djemve. Ato u mësojnë atyre se si të sillen, si të rregullojnë emocionet, si të ndjekin rregullat dhe si të lidhen me gratë.
Shumë kohë përpara se një djalë të kuptojë botën e jashtme, ai po mëson nga nëna e tij se si duket feminiteti dhe si duhet të trajtohen gratë.
Një nënë është marrëdhënia e parë femërore që një burrë përjeton ndonjëherë. Ajo marrëdhënie lë një gjurmë të thellë dhe shpesh formëson mënyrën se si ai më vonë ndërvepron me gratë si bashkëshort, udhëheqës dhe anëtar i shoqërisë.
Ndërsa djemtë rriten, baballarët luajnë një rol më të madh në kthimin e djemve në burra. Por në vitet e hershme, nënat janë shumë në ballë. Kjo etapë nuk mund të nënvlerësohet apo të kalohet me nxitim.
Vlera e edukimit të duhur të djemve nuk theksohet mjaftueshëm sot. Nëse vëzhgoni familjet ku djemtë rriten në burra të dobët ose burra që ushqejnë pakënaqësi dhe misogjeni (urrejtje) ndaj grave, shpesh do të vëreni modele të përsëritura në dinamikën nënë-bir.
Nënat luajnë një pjesë në rritjen e djemve që më vonë bëhen burra të dobët ose misogjenë kur:
Kur nënat favorizojnë djemtë e tyre mbi vajzat dhe i llastojnë ata, duke i arsyetuar nga përgjegjësia dhe disciplina, djemtë rriten të pashpresë dhe me ndjenjën se u takon çdo gjë. Ata mësojnë se gratë ekzistojnë për t’u shërbyer atyre dhe për të pastruar pas tyre, jo për t’u respektuar para Allahut SWT.
Kur nënat pozicionohen si viktima dhe mbështeten emocionalisht te djemtë e tyre si shpëtimtarë, besnikë ose terapistë, djemtë ngarkohen me role emocionale që nuk ishin menduar kurrë t’i mbanin. Djemtë e rritur në këtë mënyrë shpesh luftojnë për të formuar martesa të shëndetshme sepse ndihen të ndarë midis lojalitetit emocional ndaj nënave të tyre dhe përgjegjësisë ndaj grave të tyre.
Kur nënat insistojnë në kontrollimin e asaj se me kë martohen djemtë e tyre për të përmbushur dëshirat e tyre, në vend që të konsiderojnë përputhshmërinë, gatishmërinë dhe parimet islame, martesat fillojnë me pakënaqësi në vend të pjekurisë.
Kur nënat i vendosin djemtë e tyre në piedestale dhe arsyetojnë karakterin e dobët, zakonet e këqija, varësitë ose dembelizmin sepse “djali im nuk bën asgjë gabim”, djemtë nuk mësojnë kurrë llogaridhënien. Një burrë që nuk korrigjohet kurrë bëhet një burrë që e urren korrigjimin.
Kur nënat i shantazhojnë emocionalisht djemtë e tyre për t’i zgjedhur ato mbi gratë e tyre, ato mbjellin konflikt brenda martesave. Djemtë rriten të konfuzuar rreth lojalitetit, të drejtave dhe kufijve islamë, duke rezultuar shpesh në instabilitet martesor.
Kur nënat i rrisin djemtë të besojnë se suksesi përcaktohet vetëm nga paratë, statusi, pamja ose karriera, duke lënë pas dore t’u mësojnë atyre rreth jetës së Profetit SAW, takwasë, adabit, hayasë dhe akhlakut, djemtë rriten në burra që u mungon baza morale.
Kur nënat mbështeten te shkollat islame ose medresetë për të “ndrequr” sjelljen e djemve të tyre ndërsa mbeten vetë të paangazhuara, disciplina shembet. Neglizhimi për të monitoruar atë që djemtë konsumojnë në internet ose në pajisjet e tyre i lë ata të prekshëm ndaj ideologjive të dëmshme dhe pikëpamjeve të shtrembëruara për gratë.
Kur nënat vazhdimisht kritikojnë ose përçmojnë bashkëshortët e tyre para djemve të tyre, lidhja babë-bir dobësohet. Kjo dëmton kuptimin e një djaloshi për udhëheqjen dhe autoritetin mashkullor, gjë që është thelbësore për zhvillimin e burrave të sigurt dhe të ekuilibruar.
Ky postim nuk është shkruar për të sulmuar nënat. Është shkruar për të rritur ndërgjegjësimin.
Këto modele po ndodhin në shumë kultura dhe po ndikojnë negativisht te familjet, martesat dhe komunitetet. Nënat kanë ndikim të jashtëzakonshëm mbi mënyrën se si djemtë rriten në burra, si i shohin gratë dhe si shfaqen si bashkëshortë.
Baballarët janë thelbësorë në formësimin e burrave, por nënat ndërtojnë djemtë. Kur djemtë nuk edukohen, disiplinohen dhe bazohen siç duhet në Islam që herët, problemet e karakterit pothuajse gjithmonë pasojnë.
2. Versioni i redaktuar (Përshtatje letrare)
Ndikimi i nënës në formimin e djemve: Rreziqet e rritjes së burrave të dobët ose misogjenë Nga Zakeeya Ali
Roli i nënës në rritjen e djemve është jetik. Ajo është edukatorja e parë, personi që u mëson atyre si t’i menaxhojnë emocionet, si t’u binden rregullave dhe si të sillen me gratë. Përpara se një djalë të njohë botën, ai njeh botën përmes nënës; ajo është modeli i tij i parë se çfarë përfaqëson gruaja dhe si duhet trajtuar ajo.
Ky raport fillestar lë një gjurmë të pashlyeshme në psikologjinë e djalit, duke përcaktuar rolin e tij të ardhshëm si bashkëshort, lider dhe qytetar. Ndonëse baballarët marrin një rol më protagonist me kalimin e viteve, vitet e para të fëmijërisë janë nën udhëheqjen e nënës – një etapë që nuk duhet anashkaluar kurrë.
Sot, shpesh harrohet vlera e edukimit të drejtë të djemve. Kur shohim burra që rriten pa shtyllë kurrizore ose që ushqejnë përbuzje ndaj grave, zakonisht gjejmë disa gabime në dinamikën nënë-bir:
- Favorizimi dhe llastimi: Kur nëna e liron djalin nga përgjegjësitë dhe e favorizon ndaj motrave, ai rritet me bindjen se gratë janë aty vetëm për t’i shërbyer. Kjo prodhon burra të papërgjegjshëm që nuk njohin respektin si vlerë islame.
- Ngarkesa emocionale: Kur nëna e përdor djalin si “terapist” ose mbështetje të vetme emocionale, ai ngarkohet me një peshë që nuk i takon. Kjo krijon burra që nuk ndërtojnë dot martesa të shëndetshme, sepse mbeten të bllokuar midis besnikërisë ndaj nënës dhe detyrimeve ndaj bashkëshortes.
- Kontrolli mbi martesën: Ndërhyrja në zgjedhjen e partneres për të plotësuar dëshirat e nënës, duke injoruar parimet e Islamit dhe pëlqimin e djalit, i kthen martesat në burim pakënaqësie.
- Mungesa e llogaridhënies: Duke e parë djalin si “të pagabueshëm” dhe duke i arsyetuar veset apo dembelizmin e tij, nëna e privon atë nga vetëkorrigjimi. Një djalë që nuk njeh disiplinën, bëhet një burrë që nuk pranon asnjë këshillë.
- Shantazhi emocional: Nxitja e djalit për të zgjedhur mes nënës dhe gruas krijon vetëm destabilizim familjar. Ky konfuzion rreth të drejtave dhe kufijve fetarë shkatërron harmoninë martesore.
- Materializmi mbi moralin: Fokusimi te suksesi financiar apo statusi shoqëror, duke harruar edukimin me karakterin e Profetit (a.s.), takwanë dhe adabin, prodhon burra pa busull morale.
- Delegimi i edukimit: Prindërimi nuk bëhet me “kontraktim”. Nëse nëna pret që shkolla apo medreseja ta rregullojë djalin, ndërkohë që ajo nuk mbikëqyr as se çfarë sheh ai në telefon, djali mbetet pre e ideologjive që e shtrembërojnë figurën e gruas.
- Përçmimi i babait: Nëse nëna e kritikon vazhdimisht babanë në sy të djalit, ajo shkatërron autoritetin mashkullor në sytë e tij. Kjo e pengon djalin të kuptojë se si duhet të jetë një burrë i ekuilibruar dhe i sigurt në vetvete.
Ky shkrim nuk synon të fajësojë, por të ndërgjegjësojë. Këto dukuri po dëmtojnë familjet tona kudo në botë. Baballarët formësojnë burrat, por nënat ndërtojnë djemtë. Pa një edukim të bazuar në vlera islame që në djep, problemet e karakterit janë të pashmangshme.
