“Përsëriteni pas meje, djem. Alif.”
“Alif.”
“Ti. Yousef, hajde dhe ulu këtu përpara.” bërtiti mësuesi.
Yousef u ngrit me drojë nga fundi i klasës dhe u bind.
“Mirë, shumë mirë! Përsëri. Më me zë. Alif.”
Ai ndjeu një dorë në kofshën time. Nuk guxova të shikoja poshtë, ai shikonte në librin tim dhe unë u përpoqa të mos mendoja për këtë. Kjo nuk ishte gjë e re, kjo ndodhte çdo ditë. Ai vazhdonte të shikonte drejt përpara ndërsa lotët binin nga sytë e tij të pikëlluar mbi faqet e tij rozë.
Ishte ora 5. Ai po priste tek dera për babain e tij, kur dëgjoi një zë pas tij: “Yousef, eja me mua. I kërkova babait tënd të vijë pak më vonë sot sepse doja të të jepja një mësim privat. Ti nuk përqendrohesh në klasë.” tha mësuesi me një buzëqeshje.
Yousef e pa atë, i kapi dorën mësuesit dhe e ndoqi deri në dhomën e tij dhe mbylli derën. Yousef u rikthye pas një ore, me sytë e fryrë dhe gjak në rrobat e tij. Babai i tij po e priste në makinë.
“Es-selamu alejkum Yousef! Si ishte dita jote?” i tha babai me një buzëqeshje të madhe.
Yousef nuk u përgjigj. Vetëm vazhdoi të shikonte nga dritarja.
“Duhet të jesh i lodhur tani. Mund të shkosh në shtëpi dhe të flesh.”
Sapo mbërriti në shtëpi, nëna e tij pyeti: “Yousef, pse ka gjak në rrobat e tua? Rrëske duke luajtur?”
“Po.”
“A shkon atje për të studiuar apo për të luajtur? Duhet të përqendrohesh më shumë në mësime dhe nuk do të duhet të rrish çdo ditë pas orarit.” tha babai me ashpërsi.
Yousef shkoi të bëjë dush dhe ndihej kaq i ndotur. Ishte në kaq shumë dhimbje por nuk mund t’i tregonte askujt. I la lotët të binin më në fund. Mendonte se duhet të ishte një ndëshkim. Duhet të kishte qenë faji i tij. Duhet të kishte bërë diçka. Ai nuk kuptonte çfarë po i ndodhte.
E shtunë, 1 gusht
Ndodhi përsëri. Ai ka një muaj që më prek. Nuk më dhemb as më. Nuk e di pse vazhdon të më ndëshkojë përsëri e përsëri. I bëj të gjitha ato që më thonë. Jam djalë i mirë. Nuk dua të shkoj më atje. Si t’ua them mamit dhe babit çfarë po më bëjnë atje? Në fillim ishte vetëm një burrë. Tani janë tre.
“Yousef, biri im, ç’ke? Pse nuk po ha? Të kam bërë picën tënde të preferuar.”
“U…nuk jam i uritur.”
“Ç’po ndodh me ty? Nuk je vetja jote prej disa javësh.” tha babai pa e hequr shikimin nga gazeta.
“Jo, s’ka gjë. Thjesht nuk jam i uritur.”
Yousef ishte 5 vjeç atë kohë dhe kjo vazhdoi për 3 vjet të tjera. Yousef ishte plotësisht i thyer kur u largua nga ai vend. Ata e detyruan të bënte gjëra që asnjë fëmijë nuk duhet t’i bëjë.
Gjatë adoleshencës, ai u bë jashtëzakonisht i egër. Notat i ranë, nuk respektonte askënd, pinte duhan dhe alkool. E urrente veten. E urrente Allahun që lejoi këtë t’i ndodhte. E urrente faktin që ishte një “dijetar” islam ai që ia shkatërroi jetën. Refuzonte të fliste me këdo. Natyrisht, sepse nuk fliste me familjen, ata mendonin se thjesht po sillej keq.
E hënë, 12 shtator
Kur do të ndalojë kjo? Nuk e duroj dot më. Kam frikë se mos i bëj diçka vetes. Fantazoj vazhdimisht për vetëvrasje. Të hidhem nga një lartësi, të pres damarët, të më godasë një makinë; i kam menduar të gjitha. Thjesht nuk kam guximin ta bëj. Askush nuk më kupton.
Duke u rritur, Yousef nuk pati kurrë miq. Shumicën e kohës e kalonte në dhomën e tij, vetëm. Prindërit e tij ishin lodhur me këtë sjellje. Thjesht nuk mund të kuptonin pse ai sillej kështu.
“Ku është Yousef?” pyeti babai.
“Është në dhomën e tij. Pse? Çfarë ka?” u përgjigj nëna.
“Thirre.”
Yousef ecën drejt babait dhe ulet në karrigen përballë tij dhe thotë: “Ja ku jam. Çfarë do tani?”
“Nuk dua asgjë. Dua vetëm të flas me ty. Si po shkojnë mësimet?”
“Mirë.”
“Sapo dëgjova që rezultatet e tua dilnin javën e kaluar. Ende s’i kam parë notat e tua.”
Yousef çohet dhe ia jep raportin e progresit babait. “Ja, shiko!”
“Çfarë është kjo? A je normal? Për këtë të çojmë në shkollë? A s’mund të bësh asgjë siç duhet?”
Një ditë, ndërsa Yousef po ecte drejt shtëpisë, me cigare në dorë, u ndesh me shokun e vjetër, Ali. Ali shkonte në shkollën islame bashkë me Yousefin.
“Hej, Yousef! Es-selamu alejkum. Më mban mend?”
“Ue alejkum selam. Më fal por nuk të mbaj mend.” gënjeu Yousef. E mbante mend Aliun, por thjesht nuk donte të fliste me të.
“Të kujtohet që shkonim në të njëjtën shkollë?”
“Më fal por vërtet nuk e mbaj mend.”
“Mirë, në rregull.”
Ndërsa Yousef po largohej, Aliu u çudit pse ai refuzoi ta njihte. Dikur kishin qenë shumë miq të mirë.
E premte, 14 dhjetor
E pashë Aliun sot. Nuk dua ta përballoj. Sa herë shoh dikë nga ajo periudhë e jetës sime, më dhemb edhe më shumë. Të gjithë qenë aty. Askush nuk bëri asgjë. Askush nuk u kujdes.
Askush nuk e ndaloi atë kafshë të ndyrë të më merrte në dhomën e tij.
U zura përsëri me babin sot. Ndihem tmerrësisht, por nuk di ç’të bëj. Si t’ia bëj ta kuptojë se si ndihem? Thjesht dua të vdes. Nuk e përballoj dot më.
E shtunë, 15 dhjetor
Sot, u preva vetë. Doja vetëm pak lehtësim nga stresi mendor. Me dhimbjen fizike, isha në gjendje të shpërqendrohesha për pak. Nuk e di sa gjatë mund të përmbahem. Do të doja t’i tregoja dikujt si ndihem vërtetë, por nuk e gjej dot forcën ta bëj.
Yousef dëgjoi telefonin duke rënë, ishte një numër i panjohur. “Alo?”
“Alo! Es-selamu alejkum Yousef. Jam Ali.”
“Ali? Si e gjete numrin tim?”
“Kështu pra, më mban mend.”
“Ali, cila është puna jote? Pse më bezdis? Nuk e di çfarë do nga unë.”
“Yousef, dikur ishim shumë miq. Unë thjesht…kam nevojë për ndihmën tënde.”
“Nuk kam asgjë për të të dhënë. Nuk mund të të ndihmoj. Më vjen keq.” tha Yousef me nervozizëm.
“Unë…nuk di si ta them këtë, por diçka më ndodhi kur ishim në atë shkollë.”
“Çfarë ndodhi?”
“Mund të takohemi diku? Nuk mund ta diskutoj këtë në telefon.”
“Mirë. Mund të takohemi nesër.” u përgjigj Yousef.
“Mirë faleminderit! Shihemi nesër, nëse do Allahu. Selam.”
Të nesërmen, Yousef ishte ende në shtrat kur babai hyri në dhomën e tij. Dhoma kundërmonte era duhani dhe kishte bishta cigaresh kudo.
“Yousef, zgjoju. Është ora 2 e pasdites.” tha babai, duke ecur me majë gishta rreth rrobave dhe enëve të pista të shpërndara në dysheme.
Yousef u shtir sikur ishte në gjumë dhe nuk u përgjigj. Babai tundte kokën dhe doli.
Yousef hoqi me kujdes jorganin nga fytyra dhe zgjati dorën për paketën e cigareve. Eci drejt tualetit dhe u pa në pasqyrë. Pa sy të vdekur, të fundosur. Ai ishte vetëm 17 vjeç, por dukej si 70. Flokët e tij të gjata, të parregullta i binin në fytyrë dhe ai i mblodhi prapa në një bisht.
Ai eci drejt kuzhinës, ku nëna e tij po përgatiste drekën.
“Hej, dua diçka për të ngrënë.”
“Të paktën thuaj Selam. Jam nëna jote, jo ndonjë skllave që mund t’i japësh urdhra.”
“Ugh! Atëherë do të ha jashtë. Po marr ca para nga portofoli yt.”
Nëna e tij psherëtiu dhe tha: “Çfarë do bëj me të?”
E diel, 20 dhjetor
Pyes veten çfarë do të më thotë Ali. Pas gjithë këtyre viteve, dyshoj shumë se ka të bëjë me atë që ndodhi. Epo, besoj që do ta marr vesh shpejt. Po sikur të më thotë se e di çfarë më ka ndodhur? Po sikur të më thotë se i njëjti gjë i ndodhi edhe atij? Çfarë duhet të them? Çfarë mund të them? Nuk duhet të kisha pranuar të takohesha me të. Ai tha se kishte nevojë për ndihmën time, por si mund ta ndihmoj unë? Nuk dua ta ndihmoj. Nuk mund ta ndihmoj.
“Es-selamu alejkum Yousef!” Zëri i Aliut e shkundi nga mendimet.
“Po. Çfarë doje?”
“Si je? Kanë kaluar kaq shumë vite.”
“Dëgjo, nuk kam kohë për gjithë këtë. Nëse do të thuash diçka, thuaje menjëherë. Nuk ka nevojë të njihemi prapë apo të shtiremi sikur jemi miqtë më të mirë pas gjithë këtyre viteve.”
“Mirë, në rregull. Thjesht doja të të pyesja nëse do të ishe i gatshëm të flisje me mua për disa gjëra që ndodhën në shkollë.”
“Çfarë gjërash? S’ka ndodhur asgjë.”
“Ti e di çfarë ndodhi. Dhe unë e di që ti e pësoje më shumë se të gjithë. Ti ishe ai që… që e kishte më keq se të gjithë.”
“Nuk e di për çfarë po flet.” tha Yousef, duke u ngritur nga tavolina.
“Jo, të lutem. Nuk ka asgjë për t’u frikësuar. Të lutem. Duhet t’i ndëshkojmë ato krijesa të ndyra.”
“Më vjen keq. Nuk e di për çfarë po flet.”
Yousef doli me vrull në të ftohtë. Kishte lot në sy. Filloi të vraponte pa drejtim derisa i dukej sikur mushkëritë do t’i shqyheshin. Ra në gjunjë, me fytyrën në duar.
Nuk di çfarë të bëj. Cili është qëllimi, pas gjithë këtyre viteve? Asgjë nuk do ndryshojë çfarë ndodhi. Atëherë ç’kuptim ka të provosh të “ndëshkosh” dikë? Ai që duhet t’i kishte ndëshkuar, nuk e ka bërë. Ata e quajnë veten dijetarë myslimanë. Cila fe u thotë këtyre njerëzve të sodomizojnë fëmijë, t’ua shkatërrojnë jetën? Unë s’dua të kem të bëj me këta njerëz dhe me një fe të tillë.
Yousef hyri në shtëpi dhe i pa prindërit e tij ulur në divan, duke mbajtur duart. Sytë e nënës së tij ishin të skuqur dhe hunda po ashtu, sikur kishte qarë.
Yousef iu afrua dhe pyeti: “Çfarë ka? Ka ndodhur diçka?”
“Ulu bir. Ka diçka që duhet të të them.” tha babai.
“Mirë. Thuaje.”
“Pak kohë më parë, nëna jote shkoi te doktori për një kontroll, dhe ata gjetën një anomali.”
“Çfarë lloj anomalie?”
“Kam kancer.” deklaroi nëna e tij.
Yousefit iu duk se zemra i ndaloi. Nuk dinte si të reagonte, çfarë të thoshte. Nuk mund të mendonte qartë. Mund të mos e tregonte shpesh, por ai i donte prindërit e tij.
“E ëma jote do të jetë mirë. Mos u shqetëso. Nëse do Allahu, gjithçka do të shkojë në rregull.”
Yousef tundi kokën ndërsa e ëma u ngrit për ta përqafuar. Ai shkoi në dhomën e tij, mbylli derën dhe nisi të qante, derisa ra në një gjumë pa ëndrra.
Ai u zgjua dhe pa nënën e tij ulur pranë tij, duke ia ledhatuar flokët. Ajo buzëqeshi dhe tha: “Mos u shqetëso për mua. Çfarëdo që të ndodhë do të jetë për të mirën. Allahu nuk i ngarkon njerëzit e Tij me diçka që nuk mund ta përballojnë.”
“Vërtet? Ti ende e beson këtë? Pas gjithë kësaj kohe? Pas gjithçkaje që ka ndodhur? Dua të them, shiko veten, ti je besimtare e devotshme. Fal pesë vakte, lexon Kuranin, agjëron, ndjek sunetin, dhe bën gjithçka që duhet të bëjë një myslimane. Por Allahu të dha kancer si dhuratë?”
“Yousef, nuk është kështu. Nuk është aq e thjeshtë. Duhet të mësosh të thuash Elhamdulilah në çdo situatë. Allahu ma dha kancerin sepse do të provojë dashurinë time për Të. Ai di gjërat që unë nuk i di. Ai e di që unë mund ta përballoj, përndryshe Allahu i Lartësuar nuk do të më ngarkonte kurrë me këtë.”
“Je aq naive.”
“Jo, Yousef. Duhet të vendosësh besimin tënd te Allahu. Fillon të falesh dhe të lexosh Kuranin, do e kuptosh për çfarë po flas.”
“Epo, nëse Allahu me të vërtetë do kujdesej për ne, nuk do lejonte kaq shumë gjëra të këqija të ndodhin në këtë botë, të ndodhin neve, të ndodhin mua.”
“Biri im, nuk e di çfarë të ka ndodhur, ti nuk na tregon kurrë asgjë. Por beso, ke shumë urrejtje brenda teje, lëre atë urrejtje. Vendose besimin tënd te Allahu i Lartësuar. Ndoshta askush nuk mund të të ndihmojë, por Allahu mundet. Lëri të gjitha problemet dhe shqetësimet tek Ai.”
“Mos thuaj që nuk ju tregoj asgjë. Ju kurrë nuk keni provuar të zbuloni çfarë kam. Nuk ju ka interesuar kurrë.” tha Yousef me lot në sy.
“Nuk është kështu. Sigurisht që babai yt dhe unë kujdesemi për ty. Ti je djali ynë i vetëm. Fëmija ynë i vetëm. Ne të duam. Të lutem më trego çfarë të mundon.”
“Tani është tepër vonë mami. Harroje. Jam mirë.” Yousef fshiu lotët dhe buzëqeshi.
Babai trokiti derën dhe futi kokën brenda: “Çfarë po ndodh këtu?”
“Asgjë, po flisja me djalin tim.” tha e ëma, duke buzëqeshur.
“Dilni jashtë dhe hajde të hamë mëngjes së bashku.”
Dhjetë vjet më vonë
“Yousef, unë dhe nëna jote kemi menduar se ka ardhur koha të të martojmë. Ke ndonjë njeri në mendje?”
“Çfarë? Jo. Nuk dua të martohem me askënd.”
“Yousef, ti je njëzet e shtatë vjeç. Nëse nuk martohesh tani, nuk do gjesh kurrë askënd.”
“Kemi menduar të kërkojmë dorën e Lailës për ty. Ajo është një vajzë shumë e mirë. Dhe babai i saj dhe babai yt njihen prej shumë kohësh. Çfarë mendon?” pyeti e ëma.
“Nuk jam gati për martesë tani, duhet të përqendrohem në punën time.”
“Nuk do të pranojmë ‘jo’ këtë herë. Vitin e kaluar the që duhej të përqendroheshe në shkollë. Nesër do të shkojmë në shtëpinë e saj, ndaj të lutem përgatitu.”
Nuk mund të martohem. Nuk mund të mendoj as për t’u afruar me dikë në atë mënyrë. Si mundem? Sa herë përpiqem t’i harroj ato gjëra, thjesht nuk mundem. Mami dhe babi nuk do më dëgjojnë. Ndoshta vajza dhe familja e saj nuk do t’u pëlqej.
Disa javë më vonë, babai i tij i tha se Laila dhe prindërit e saj kishin pranuar martesën dhe se martesa do të bëhej pas tre muajsh. Nëna e tij i dha një copë letër me një numër telefoni dhe tha: “Ja ku është. Ky është numri i Lailës. Njihe pak përpara se të martohesh me të.”
Disa ditë më vonë, ai vendosi ta telefononte Lailën për t’i thënë se nuk mund të martohej me të. Por e dinte se do t’i duhej t’i jepte një arsye dhe nuk dinte çfarë të thoshte. Por pas disa bisedave, ai kuptoi se Laila ishte një vajzë e mirë, dikush që mund ta besonte dhe ndoshta edhe ta pëlqente.
Pas disa bisedash telefonike, ai zbuloi se Laila ishte shumë e drejtpërdrejtë dhe veçanërisht e ndjeshme në çështjet e abuzimit. Ai u mendua nëse duhej t’i tregonte asaj për fëmijërinë e tij. Ndoshta më në fund mund të gjente paqen? Ndoshta më në fund mund të mësonte të kishte besim tek njerëzit sërish. Por mendoi se ajo nuk do ta besonte, ndaj nuk i tha gjë.
Një ditë, ndërsa po diskutonte një artikull lajmesh me Lailën, ajo i tha: “E di, dua të të them diçka, por nuk e di si të filloj, dhe nuk e di çfarë do mendosh për mua, por dua ta them, edhe pse mund të mos duash të martohesh më me mua.”
“Laila, çfarë ka?”
“Unë isha gjashtë vjeç. Prindërit e mi kishin shkuar diku për disa ditë dhe më kishin lënë në kujdes të xhaxhait tim, vëllait të babait tim. Ata i besonin atij. Ai më trajtonte si vajzën e tij. Më sillte dhurata, fustane të bukura, lodra dhe çokollata. Por kur prindërit e mi u larguan, ai bëri gjëra me mua që nuk duhej t’i bënte. Ai më preku atje ku nuk duhej të më prekte. Ia tregova mamit kur u kthyen, por ata nuk bënë asgjë. Thjesht e larguan. Thanë se do të bëhej gjë e madhe nëse e dorëzonin në polici. Thanë se unë jam vajzë dhe njerëzit gjithmonë do të më fajësonin, pa marrë parasysh. Më vjen shumë keq që po ta them tani, por thjesht duhej ta thosha.”
Yousef heshti për disa sekonda. Ai nuk e priste këtë. Ai mund të ndjente dhimbjen në zërin e saj dhe zemra i rrahu fort. Ishte sikur dikush më në fund kishte thënë me zë atë që ai vetë e kishte mbajtur të mbyllur për gjithë jetën.
“Laila… më vjen shumë keq që të ka ndodhur kjo,” tha ai më në fund, me një zë të ulët.
“Nuk është faji yt,” tha ajo me një buzëqeshje të lehtë që nuk arriti t’i fshihte dhimbjen. “Por e kisha për detyrë të të tregoja. Të isha e sinqertë me ty.”
Yousef nuk dinte çfarë të thoshte. Kishte një nyjë në fyt. Për herë të parë, ai po fliste me dikë që e kuptonte — dikë që kishte kaluar diçka të ngjashme.
Laila vazhdoi: “Të lutem… nëse nuk do të martohesh me mua pas kësaj, unë do të kuptoj. Thjesht nuk mund të hyja në këtë martesë pa të treguar të vërtetën.”
“Jo,” tha Yousef menjëherë, pothuaj instinktivisht. “Nuk është ajo.”
“Ateherë çfarë?” pyeti ajo me butësi.
Yousef mori frymë thellë. Ishte hera e parë në jetën e tij që po mendonte seriozisht t’i tregonte dikujt. Ishte gati ta thoshte, gati të shpërthente… por frika e vjetër iu ngrit në fyt si një dorë që e mbytte.
“Më fal, Laila… thjesht… nuk jam gati të flas për disa gjëra.”
Laila nuk e shtyu më tej. Ajo e kuptonte.
“Mirë,” tha ngadalë. “Kur të jesh gati, jam këtu.”
Tre muaj më vonë
Dita e dasmës erdhi. Ishte një ceremoni e thjeshtë, me familjarë dhe miq të afërt. Yousef ishte nervoz, por Laila ishte e qetë dhe e butë, si gjithmonë. Ajo i mori dorën gjatë nikkah-ut dhe ai për herë të parë ndjeu një qetësi të panjohur.
Nuk ishte dashuri. Jo ende. Por ishte besim — diçka që ai nuk e kishte ndier kurrë më parë.
Natën e parë, Laila u afrua dhe i tha: “Nuk ka nevojë për asgjë. Ne do të ecim me ritmin tënd. Dua të të njoh. Dua të jemi miq.”
Ai u hutua. Nuk e kishte imagjinuar kurrë këtë lloj butësie.
“Faleminderit,” tha ai, çuditërisht i prekur. “Nuk e meriton këtë. Nuk e meriton dikë si unë.”
“Mos thuaj kështu,” tha ajo. “Kurrë. Çdokush meriton paqe.”
Ai uli kokën dhe, pa e kuptuar, filloi të qante. Laila nuk tha asgjë — vetëm e përqafoi.
Disa muaj më vonë
Yousef filloi të ndryshonte. Ngadalë. Pa zhurmë. Por padyshim.
Ai u përpoq të ishte më i hapur me Lailën. Po përpiqej të ishte më i mirë me prindërit e tij. Filloi madje edhe të lutej ndonjëherë, jo sepse ishte i bindur, por sepse donte qetësi.
Një natë, ndërsa qëndronin së bashku, Laila pyeti:
“Yousef… mund të të pyes diçka? Diçka të rëndë?”
Ai u ngurtësua, por tha: “Po.”
“A të ka ndodhur ndonjëherë… ajo që më ndodhi mua?”
Ai ngriti sytë. Ishte sikur ajo e kishte lexuar.
Yousef mori frymë thellë dhe për herë të parë në jetën e tij, tha:
“Po. Më ka ndodhur.”
Laila nuk foli. Thjesht ia mbajti dorën.
“Kam qenë pesë vjeç. Zgjati tre vjet,” vazhdoi ai, zëri i tij duke u dridhur. “Kam menduar se ishte faji im. Gjithmonë.”
Laila i fshiu lotët.
“Yousef… nuk ka qenë kurrë faji yt.”
Ai uli kokën dhe qau si fëmijë. Ajo e mbajti në krahë për orë të tëra.
Vitet kaluan
Ata ndërtuan një jetë së bashku. Ngadalë, dhimbja nuk ishte zhdukur, por nuk ishte më një plagë e hapur. Ishte një shenjë. Dhe shenjat tregojnë mbijetesën.
Yousef mësoi të besonte. Mësoi të falte veten. Mësoi se dashuria nuk gjithmonë të gjen krejtësisht të shëndoshë — nganjëherë të gjen të thyer dhe të mban derisa të ndreqesh.
Laila u bë ajo që askush nuk kishte qenë kurrë për të:
një dorë që nuk e kishte goditur kurrë.
Një zë që nuk kishte gënjyer.
Një zemër që nuk kishte kërkuar asgjë në këmbim.
Dhe një ditë, teksa po mbanin në krahë fëmijën e tyre të parë, Yousef përshpëriti:
“Faleminderit, Laila. Që më shpëtove.”
Ajo buzëqeshi dhe tha:
“Jo, Yousef. Ti e shpëtove veten. Unë vetëm të mbajta dorën.”
“Unë isha gjashtë vjeç. Prindërit e mi kishin shkuar për disa ditë dhe unë mbeta nën kujdesin e xhaxhait tim, vëllait të babait tim. Ata i besuan atij. Ai më trajtonte sikur të isha vajza e tij. Më sillte dhurata, më sillte fustane të bukura, lodra dhe çokollata. Por kur prindërit e mi u larguan, ai bëri gjëra ndaj meje që nuk duhej t’i bënte. Më preku aty ku nuk duhej. I thashë mamit tim kur ata u kthyen, por nuk bënë asgjë. Thjesht e larguan atë. Thanë se do të bëhej një çështje e madhe nëse do ta dorëzonin tek policia. Thanë se unë isha një vajzë dhe njerëzit gjithmonë do më fajësonin, pavarësisht çfarë ndodhte. Më vjen shumë keq që po të tregoj këtë tani, por thjesht duhej ta bëja.” – tha Laila.
“Ahaan… unë… nuk e di çfarë të them, Laila.”
“Nuk ka gjë, nuk ke pse të thuash asgjë. Nëse nuk do të doje të martohesh me mua, është gjithashtu në rregull. Mos u shqetëso!”
“Pse nuk do të doja të martohesha me ty? Dua të them, çfarë lidhjeje ka martesa me këtë? Nuk më intereson fare nëse ke qenë viktimë e sulmit. Nuk ka rëndësi për mua. Mendon se unë jam aq budalla sa ta mendoj këtë?”
“E di, shoqëria është e ashpër, thonë gjëra të këqija dhe vajza gjithmonë fajësohet pavarësisht çfarë ndodh. Kështu që mendova të qartësoja këto gjëra para se të martoheshim. Nuk doja të fshihja asgjë për veten time.”
“Laila, kjo është e neveritshme. Unë nuk jam kështu. Në fakt, ka diçka që unë dua të ndaj, por nuk është koha për këtë.”
Brenda një muaji, gjithçka ishte vendosur dhe ata do të martoheshin brenda dy javësh. Yousef po ndiente shumë ankth se si do t’i tregonte Lailas jetën dhe mangësitë e tij. Ai përsëriste skenarë në mendje, por nuk mund të vendoste si t’ia thoshte. Do të donte të ishte po aq i fortë sa Laila ose të kishte guximin për të thënë të gjitha këto gjëra. Akoma, herë pas here, ngrihej në mes të natës, me frymëmarrje të shpejtë, i tmerruar.
Ai më në fund vendosi t’i tregonte Lailas. Nuk i kishte treguar kurrë askujt për atë që kishte përjetuar. Asnjë person nuk e dinte asgjë për fëmijërinë e tij.
“Assalamulaikum Laila. Si je?”
“Walaikum salam. Alhamdulillah, jam mirë.”
“Mirë. Po çfarë ke bërë këto ditë?” pyeti Yousef me nervozizëm.
“Po, siç mund ta dish, do martohem brenda një muaji. Kështu që thjesht kam qenë e zënë me përgatitjet.”
“Po, e di.”
“Yousef, a ka diçka që nuk shkon? Duket sikur je i nervozuar sot.”
“Jo, jo, jam mirë. Thjesht mendova se ka kaluar pak kohë që kur kemi folur së fundmi.”
“Uhm, folëm dje.”
“Po, po, ke të drejtë.”
“Yousef, po shqetësohem. Tregomë çfarë nuk shkon? Je i sëmurë? Si janë prindërit e tu? Ka ndodhur diçka?”
“Jo, Laila. Beso, gjithçka është në rregull. Do të të thërras pak më vonë.”
Yousef ndërpreu telefonin. Po djersitej shumë. Nuk e dinte çfarë të thoshte, si ta hapte temën. Çfarë do të mendonte ajo? Çfarë mund të thoshte?
Telefoni i tij u bëri ring. Ishte Laila. Ai mendoi nëse duhet ta përgjigjej, por telefoni ndaloi së telefonuari. Ai hapi telefonin dhe dialoi numrin e Lailas.
“Përshëndetje?”
“Laila.”
“Yousef, unë…”
“Laila, ndalo. Më lër të flas unë i pari. Do të të tregoj diçka që kam provuar të them për një kohë të gjatë. Kam provuar t’ua tregoj shumë njerëzve, por dështova. Që nga vendimi për të kaluar jetën tonë bashkë dhe duke të besuar ty, mendoj se mund ta bëj këtë.”
“Mirë. Vazho.”
“Të lutem durim, sepse nuk e kam thënë kurrë këtë me zë të lartë. Ka ndodhur shumë kohë më parë dhe duhet të isha mirë tani, por ende më dhemb sa herë e mendoj. Jam burrë, këto gjëra nuk ndodhin tek burrat, kështu thonë të gjithë. Shkoja në shkollë islame, mësuesit atje merrnin radhën të më abuzonin. Unë nuk mund të bëja asgjë. Çfarë mund të thosha? Kush do të më besonte? Ishte fëmijë dhe këta burra ishin njerëz të respektuar në shoqërinë tonë. Njerëzit i respektonin. Njerëzit shkonin tek ata për këshilla. Të gjitha ishin një fasadë. Ata mjekër të gjata, tasbih gjithmonë në dorë, ligjërata të gjata. E gjitha ishte vetëm një fasadë. Ata burrat ishin barbarë pas dyerve të mbyllura. Nuk mund të falja veten. Gjithmonë mendoja se ishte faji im. Ndonjëhow Allah më ndëshkonte. Por çfarë gabova unë? Ishte fëmijë.”
“Është në rregull, Yousef, besomë e di si ndihesh. Kam qenë aty. Ende po përballem me të. Ka ndodhur dhe sado që të përpiqesh apo dëshiron që e gjithë dhimbja të zhduket, nuk do të ndodhë nëse nuk vepron për të.”
“E di, kam shkuar tek një psikiatër dhe kam marrë antidepresivë. Sigurisht, më ndihmojnë të fle, por dhimbja nuk largohet. Ju lutem, dua të marr ndihmë, por nuk di tek kë të flas dhe çfarë të them.”
“Kupto, përveçse ndihmon veten, askush në këtë botë nuk mund të të ndihmojë. E di që ndoshta ke qenë në mohim për të gjithë këto vite. Dhe ke provuar të harrosh gjithçka, ndoshta edhe ke arritur. Por gjithmonë do të ishte aty në pavetëdijen tënde. E fajësoje veten dhe pastaj fillove të fajësosh prindërit. Ndoshta ke provuar të dëmtoheshe për të tërhequr vëmendje. Të gjitha këto ishin në të kaluarën. Nuk je më fëmijë. Mund të më flasësh mua për këtë. Nuk ke pse të jesh viktimë më. Nuk po them se do të jetë e lehtë. Nuk është. Të ngrihesh mbi atë që ka ndodhur do të jetë një nga gjërat më të vështira që do të bësh ndonjëherë. Por nëse dëshiron paqen e mendjes dhe të zemrës, do të duhet të jesh i guximshëm.”
“Nuk di nëse mund ta bëj. Dua, por nuk mund.” – tha Yousef.
“Mundesh! Beso, mundesh. Je një burrë i fortë dhe e di që dëshiron të ndalosh së ndjerë kështu. Nuk mund të bëje asgjë ndaj tyre, por kjo është në rregull. Allah SWT do t’i ndëshkojë. Ai do t’u japë dënimin e merituar në këtë botë dhe në tjetrën, Insha Allah. Për këtë ekziston Dita e Gjykimit. E di që është shumë e vështirë. Beso, kam qenë një ditë në qilimin tim të lutjes, duke qarë me lot kur vendosa se mjaft, nuk do të jem më viktimë. Pra, çfarëdo që ndodhi, ndodhi. Por ishte zgjedhja ime nëse do të më shkatërronte jetën apo nëse do ta ktheja atë në forcën time dhe nëse do të bëja diçka me të. Vendosa se nuk do të lejoja që ai poshtër të sundonte jetën time, edhe pasi të kishte ikur prej saj. Atëherë u bëra mbijetues.”
“Kaq thjesht? U bëre i qetë kaq lehtë?”
“Jo, Yousef. Një nga vendimet më të mira që mora ishte të shkoja tek një këshilltar. Vetëm duke folur me dikë që e di se nuk do të më gjykojë dhe që është profesionist, më ndihmoi shumë. Do të të çoj tek ai dhe ai mund të të ndihmojë, insha Allah. Faktikisht që e tregove këtë, pas të gjithë viteve të heshtjes, është hapi i parë drejt një jete më të mirë për ty. Jam shumë krenare për ty, Yousef. Të jetosh me dhunën seksuale nuk është e lehtë. Dhe e kuptoj që nuk e hapët kurrë për shkak të stigma që ka kjo shoqëri e neveritshme.”
“Vetëm ndihesha kaq i vetëm. Askush nuk erdhi për të më ndihmuar. Kërkova, provova të çlirohesha nga kapjet e tyre, por nuk mundesha kurrë.”
“Yousef, nuk je më vetëm. Unë jam këtu me ty. Mund t’i ndihmojmë veten. Nuk do ta lejojmë që kjo të ndikojë në jetën tonë më. Nuk të pikëlloj. Dhe as veten. Çfarëdo që ndodhi do të të bëjë vetëm më të fortë.”
“Ndjehem kaq i dobët. Dua të them, nëse shkoj tek një këshilltar, çfarë t’i them? Se nuk mund ta përballoj?”
“Të kërkosh ndihmë nuk të bën të dobët. A do të thotë kjo se unë jam e dobët? Vetëm sepse shkova tek një këshilltar?”
“Jo, Laila. Ti je gruaja më e fortë që kam takuar ndonjëherë.”
Atëherë pse do të të bënte ty të dobët? Vetëm sepse ke nevojë për ndihmë nuk të bën të dobët. Përkundrazi, të bën të fortë. Je mjaft burrë për të pranuar që ke nevojë për ndihmë. Nuk janë shumë burra që do ta pranonin këtë. Pasi të martohemi, do të të çoj tek këshilltari dhe do të vazhdojmë nga aty. Dhe nuk dua të dëgjoj më kurrë që të thuash se je i dobët. Apo se nuk je “mjaft burrë” për të zgjidhur problemet e tua. Kjo është budallallëk. Dhe unë nuk do të martohem me një burrë budalla.
“Nuk jam budalla!” – tha Yousef, duke qeshur.
“Po, atëherë mos e thuaj më!”
Gjashtë muaj më vonë…
“Faleminderit doktor.” – tha Yousef, duke dalë nga zyra e doktorit.
“Përfundoi?” – pyeti Laila, duke qeshur.
“Po. Le të shkojmë!” Ai mbajti dorën e Lailas dhe u drejtuan drejt parkingut.
“Pra, si ndihesh? Akoma mendon se nuk është “burrërore” të shkosh tek një këshilltar?”
“Nuk do ta lësh kurrë këtë temë, apo jo?” – tha Yousef duke qeshur.
“Kurrë.”
“Jam i lumtur që të takova.” – tha Yousef, duke mbajtur dorën e saj.
“Dhe unë jam e lumtur që nuk je budalla!”
