Shkruar nga Zakeeya Ali
Baballarët luajnë një rol të fuqishëm në formësimin e vajzave të tyre, pavarësisht nëse e kuptojnë apo jo. Një baba është shpesh përvoja e parë e një vaje me autoritetin mashkullor, mbrojtjen dhe udhëheqjen. Përmes tij, ajo mëson se çfarë do të thotë të vlerësohesh nga një burrë, si ndihet siguria dhe si është menduar të ushtrohet autoriteti.
Kur ky rol përmbushet me ihsan (përsosmëri) dhe taqwa (devotshmëri), kjo krijon siguri. Kur ai neglizhohet, keqpërdoret ose mungon, shpesh pason konfuzioni.
Baballarët luajnë pjesë në rritjen e vajzave që më vonë gravitojnë drejt feminizmit kur:
Kur baballarët janë emocionalisht mungues, edhe nëse janë fizikisht prezentë, vajzat rriten duke u ndjerë të papara dhe të padëgjuara. Një vajzë që nuk ndihet kurrë emocionalisht e mbrojtur nga babai i saj shpesh mëson të mbështetet vetëm te vetja. Pavarësia bëhet një mbrojtje, jo një zgjedhje.
Kur baballarët janë të ashpër, kritikë ose kontrollues, autoriteti fillon të lidhet me frikën në vend të sigurisë. Një vajzë e rritur nën kritikë ose presion të vazhdueshëm mund të refuzojë më vonë të gjitha format e udhëheqjes mashkullore, duke ngatërruar abuzimin me vetë autoritetin.
Kur baballarët keqpërdorin fuqinë e tyre në shtëpi – përmes zemërimit, frikësimit, neglizhencës ose padrejtësisë – vajzat bëjnë të tyre besimin se burrave nuk mund t’u besohet përgjegjësia. Feminizmi atëherë duket se ofron mbrojtje nga dominimi mashkullor në vend të dallimit midis udhëheqjes së drejtë dhe asaj të gabuar.
Kur baballarët dështojnë të modelojnë llogaridhënien, përulësinë dhe pendimin, vajzat rriten duke besuar se burrat rrallëherë mbahen përgjegjës. Pakënaqësia shtohet kur autoriteti ekziston pa integritet.
Kur baballarët nuk respektojnë gratë e tyre – përmes fjalëve, tonit ose sjelljes – vajzat absorbojnë mesazhin se martesa i zvogëlon gratë. Edhe nëse nuk ekziston dëm fizik, mosrespekti emocional lë një gjurmë të qëndrueshme.
Kur baballarët neglizhojnë përgjegjësitë e tyre islame si udhëheqës të shtëpisë, vajzat mësojnë se Islami ka pak rëndësi në jetën e përditshme. Besimi bëhet diçka teorike, jo e jetuar. Ideologjia më vonë e mbush atë vakum.
Kur baballarët prioritizojnë punën, statusin ose jetën shoqërore mbi prezencën në familje, vajzat mund të nxjerrin përfundimin se burrat janë të pabesueshëm dhe emocionalisht të padisponueshëm. Feminizmi atëherë e ri-kornizon shkëputjen si forcë.
Kur baballarët mungojnë fizikisht, vajzat shpesh rriten duke u malluar për mbrojtje, ndërkohë që simultanisht nuk i besojnë asaj. Kjo kontradiktë krijon tension të brendshëm që ideologjia më vonë e shfrytëzon.
Kjo nuk është shkruar për të demonizuar baballarët. Shumë burrave nuk u është mësuar kurrë se si të udhëheqin me mëshirë. Shumë po mbajnë plagët, presionet dhe dhimbjet e tyre të pazgjidhura. Por qëllimi nuk e fshin ndikimin. Islami nuk u dha baballarëve autoritet për të dominuar. U dha atyre autoritet për të mbrojtur, siguruar dhe udhëhequr.
Një baba që i frikësohet Allahut, i mëson vajzës së tij se udhëheqja mashkullore mund të jetë e sigurt. Një baba që është i drejtë, i mëson asaj se autoritetit mund t’i besohet. Një baba që është emocionalisht i pranishëm, i mëson asaj se cenueshmëria nuk është dobësi.
Kur baballarët përmbushin rolin e tyre me taqwa, vajzat nuk ndjejnë nevojën të armatosen kundër burrave ose ideologjisë. Ato rriten me gjykim në vend të dyshimit dhe me besim në vend të sfidës.
Kjo nuk ka të bëjë me përsosmërinë; ka të bëjë me prezencën, llogaridhënien dhe besimin te Allahu SWT.
2. Versioni i redaktuar (Përshtatje letrare)
Roli i babait në edukimin e vajzave: Ndikimi në qëndrimet e tyre ndaj figurës mashkullore Nga Zakeeya Ali
Figura e babait luan një rol vendimtar në formësimin e personalitetit të vajzës. Ai është kontakti i saj i parë me autoritetin, mbrojtjen dhe udhëheqjen mashkullore. Përmes babait, vajza mëson vlerën e saj në sytë e një burri dhe kupton se si duhet të ushtrohet drejt pushteti prindëror.
Kur ky mision realizohet me devotshmëri (taqwa) dhe mirësi (ihsan), ai mbjell siguri. Por kur roli i babait neglizhohet apo keqpërdoret, te vajza lind një konfuzion i thellë. Vajzat shpesh i drejtohen feminizmit kur vërejnë këto modele te babai:
- Mungesa emocionale: Edhe nëse është i pranishëm fizikisht, një baba që nuk ofron mbështetje emocionale e bën vajzën të ndihet e padukshme. Në këto kushte, ajo mëson të mbështetet vetëm te vetja, duke e parë pavarësinë si mburojë dhe jo si zgjedhje.
- Ashpërsia dhe kontrolli: Kur autoriteti ushtrohet përmes kritikës dhe kontrollit mbytës, vajza e identifikon udhëheqjen mashkullore me frikën. Më vonë, ajo mund të refuzojë çdo lloj autoriteti mashkullor, duke e ngatërruar atë me abuzimin.
- Keqpërdorimi i fuqisë: Shpërthimet e zemërimit, frikësimi ose padrejtësia në shtëpi krijojnë bindjen se burrave nuk mund t’u besohet përgjegjësia. Feminizmi atëherë shihet si një strehë mbrojtëse ndaj dominimit.
- Mungesa e llogaridhënies: Nëse babai nuk tregon kurrë përulësi apo pendim për gabimet e tij, vajza rritet me idenë se burrat nuk mbajnë kurrë përgjegjësi, duke krijuar një pakënaqësi të brendshme ndaj tyre.
- Mosrespekti ndaj bashkëshortes: Mënyra se si babai e trajton nënën është leksioni i parë i vajzës mbi martesën. Nëse ajo sheh përçmim, martesa i duket si një institucion që e zhvlerëson gruan.
- Neglizhimi i përgjegjësive fetare: Kur babai nuk e praktikon udhëheqjen sipas parimeve islame, feja i duket vajzës si diçka vetëm teorike. Këtë vakum shpirtëror shpesh e mbushin ideologjitë moderne.
- Prioritizimi i karrierës mbi familjen: Kur puna dhe statusi vijnë gjithmonë para familjes, vajza nxjerr përfundimin se burrat janë emocionalisht të paarritshëm, duke e kthyer ftohtësinë në një “forcë” të rreme.
- Mungesa fizike: Një baba mungues krijon një vajzë që e kërkon mbrojtjen me dëshirë, por njëkohësisht nuk i beson asaj. Ky tension i brendshëm e bën atë pre të lehtë të ideologjive radikale.
Ky shkrim nuk synon t’i vendosë baballarët në bankën e të akuzuarve. Shumë prej tyre mbajnë plagë të vetat dhe nuk u është mësuar kurrë udhëheqja me mëshirë. Megjithatë, duhet kuptuar se autoriteti që Islami i dha burrit nuk është për dominim, por për mbrojtje dhe përkujdesje.
Një baba që i frikësohet Allahut dhe është i pranishëm emocionalisht, i dëshmon vajzës së tij se udhëheqja mashkullore mund të jetë një strehë e sigurt. Kur baballarët udhëheqin me mëshirë dhe integritet, vajzat rriten me besim te vetja dhe te ekuilibri që ofron feja, duke mos ndjerë nevojën për t’u “armatosur” kundër burrave.
