Shkruar nga Zakeeya Ali
Nëna është mësuesja e parë e vajzës për atë se çfarë do të thotë të jesh grua.
Shumë kohë përpara se një vajzë të studiojë Islamin formalisht, shumë kohë përpara se ajo të martohet ose të ndërveprojë thellësisht me burrat, ajo po mëson thjesht duke parë nënën e saj se si jeton. Jo përmes leksioneve, por përmes tonit, reagimeve dhe modeleve emocionale.
Çfarë thotë një nënë për burrat. Si flet ajo për martesën. Si e mbart ajo feminilitetin e saj. Si i trajton ajo vështirësitë, zhgënjimin dhe përgjegjësinë. Si flet ajo për jetën e saj. E gjithë kjo vendoset qetësisht në zemrën e një vajze dhe bëhet pika e saj e brendshme e referimit.
Kur një nënë flet për burrat me dyshim konstant, hidhërim ose përbuzje, një vajzë mëson frikën përpara përvojës. Edhe nëse asnjë dëm nuk e prek atë personalisht, paralajmërimi bëhet thjerrëza e saj. Burrat nuk janë më individë që duhen vlerësuar me mprehtësi; ata bëhen një kategori kundër së cilës duhet të mbrohesh.
Kur një nënë shfaq hapur pakënaqësi për martesën ose amësinë e saj, qoftë edhe në mënyrë delikate, një vajzë thith mesazhin se të qenit grua është një sakrificë që vjedh gëzimin. Martesa fillon të duket si burgim. Amësia ndihet si një barrë. Mirënjohja zëvendësohet ngadalë me kujdes dhe rezistencë.
Disa nëna, pa dashur të bëjnë dëm, jetojnë përmes vajzave të tyre. Ëndrrat që nuk i ndoqën kurrë, transferohen. Pengjet kalohen si paralajmërime, si: “Mos u var nga askush.” “Mos u beso burrave.” “Mos jep shumë.”
Këto fraza shpesh tingëllojnë mbrojtëse, por ato qetësisht mësojnë tërheqjen emocionale dhe vetëbesimin pa tevekkul (mbështetje te Zoti).
Nëna të tjera ishin vetë të lënduara, të papashme, të pambështetura dhe të padëgjuara. Por në vend që të kërkonin shërim, ato mësuan të mbijetonin, dhe mënyra e mbijetesës shpesh i mungon butësia. Një vajzë e rritur në gjendje mbijetese mëson të armatoset sesa t’i besojë Planit të Allahut SWT.
Por gjurma nuk duhet të jetë domosdoshmërisht negative. Një nënë që modelon ekuilibrin lë një trashëgimi shumë të ndryshme për vajzën e saj.
Një nënë që flet sinqerisht për vështirësitë pa përbuzje. Një nënë që i mban burrat përgjegjës pa urrejtje. Një nënë që nderon rolin e saj pa humbur veten. Një nënë që kthehet te Allahu në vend të hidhërimit. Kjo lloj nëne i mëson vajzës së saj diçka të fuqishme…
Se jeta mund të mos jetë e përsosur, por është domethënëse. Se burrat dhe gratë janë qenie njerëzore me të meta, jo armiq. Se martesa është punë e rëndë, jo shtypje. Dhe se të qenit grua është një dhuratë, jo një barrë.
Kjo nuk ka të bëjë me të qenit nëna të përsosura, por me të qenit nëna që kanë vetëdije.
Vajzat tona mësojnë më pak nga këshillat tona dhe më shumë nga qëndrimi ynë emocional ndaj jetës. Shërimi i vetes sonë si nëna është një nga dhuratat më të mëdha që mund t’i japim vetes, fëmijëve tanë dhe gjeneratave pas tyre, inshallah.
