Nga Suzy Ismail
Duke u rritur në një familje myslimane, gjithmonë isha e vetëdijshme për rolin e rëndësishëm të nënës në Islam si kujdestare, edukatore, mësuese dhe model për t’u ndjekur. Qoftë duke memorizuar hadithin “Al-umm, thumma al-umm, thumma al-umm” (nëna jote, pastaj nëna jote, pastaj nëna jote), apo duke u kujtuar fuqinë e duas së nënës dhe faktin se Xheneti gjendet nën këmbët e saj, nënat kudo ishin padyshim shembuj të cilët unë ëndërroja vetëm t’i arrija një ditë. Me kalimin e kohës, dhe kur u bëra nënë vetë, fillova të kuptoj se në procesin e madhërimit të virtyteve të nënave, ndonjëherë harrojmë t’i japim vlerën e duhur një anëtari po aq të rëndësishëm të çiftit prindëror: baballarëve.
Edhe pse nuk mund të flas nga perspektiva e një babai, mund të flas nga këndvështrimi i vajzës së një njeriu që më rriti duke më mësuar të vlerësoj atë që jam, dhe i gruas së një burri të cilin e vlerësoj dhe respektoj si baba të fëmijëve tanë. Babai im ndihmoi në ndërtimin e vetëbesimit tim dhe më dha stabilitet e siguri në identitetin tim. Edhe pse ai ka qenë gjithmonë një njeri i pak fjalëve, ato pak fjalë kishin peshë të madhe sepse thuheshin në momente kyçe. Burri im, nga ana tjetër, është një njeri i shumë fjalëve, dhe fjalët e tij i formësojnë fëmijët tanë në rolin e tij si trajner futbolli, udhëheqës i djemve skautë, ai që i çon e i merr nga shkolla, si dhe në shumë role të tjera të përfshirjes aktive.
Kur shikoj marrëdhënien e burrit tim me fëmijët tanë dhe me fëmijët e tjerë në komunitet, e kuptoj rëndësinë e përfshirjes së tij. Përveç angazhimit të tij në shkollë dhe futboll, ai është gjithashtu ai që na përgatit darkën kur kthehemi në shtëpi, ai që shoqëron ekskursione, sjell ëmbëlsira të premteve dhe organizon darkat me makarona në shkollë. Kur udhëtoj shpesh për të folur, më ndodh që gra të tjera të më pyesin me çudi: “Kush kujdeset për fëmijët tuaj kur udhëtoni?” Kur u përgjigjem thjesht: “Burri im,” përgjigjja shpesh shoqërohet me tundjen e kokës dhe me komentin: “Sa me fat që je, që burri yt të ndihmon kaq shumë në shtëpi.” Interesant është fakti që nuk kam dëgjuar kurrë t’i bëhet një pyetje e tillë një ligjëruesi mashkull. Supozimi se rritja e fëmijëve i takon vetëm nënës e lë rolin e baballarëve të harruar.
Ndërsa roli i nënës nuk është vënë kurrë në dyshim si kujdestarja kryesore, roli i baballarëve shpesh është reduktuar në atë të siguruesit financiar dhe ndonjëherë si një vëzhgues pa zë. Edhe pse pa dyshim ekzistojnë baballarë të papërgjegjshëm që nuk e meritojnë këtë emër për shkak të mospërfshirjes, ka edhe shumë të tjerë që e kanë fuqizuar dhe formësuar fëmijën e tyre gjatë gjithë fëmijërisë dhe rritjes — qoftë me shumë fjalë ose me pak. Në fjalimin e saj të diplomimit të vitit 2011 në Barnard College, Sheryl Sandberg, COO e Facebook-ut, i tha një audience me vajza të forta dhe të reja:
“…vendimi më i rëndësishëm në karrierën tuaj do të jetë nëse do të keni një partner në jetë dhe kush do të jetë ai partner.”
Një partner që është i pranishëm, i përfshirë dhe që merr rolin e vërtetë të të qenit baba është një partner që mban familjen të bashkuar.
Kur mendojmë për shembullin më të përsosur të të qenit baba, nuk kemi nevojë të shkojmë më larg se i dashuri i zemrave tona, Profeti ﷺ. Marrëdhënia e tij me të bijën Fatimen (Allahu qoftë i kënaqur me të) ishte një marrëdhënie respekti dhe dashurie të ndërsjellë. Ajo u quajt “Ummu Ebiha” — nëna e të atit — sepse ajo kujdesej shumë për të atin, ashtu siç kujdesej ai për të. Kur Fatimja hynte në dhomë, i dërguari ﷺ ngrihej në këmbë dhe e puthte në ballë. Po ashtu, kur ajo e shihte të atin të tallur apo shqetësuar nga Kurejshët gjatë namazit, ajo nxitoi për t’i qenë pranë. Kjo është ajo që përfaqëson një marrëdhënie e vërtetë baba–bijë: një lidhje e ndërtuar mbi respekt dhe butësi, e shprehur si në fjalë ashtu edhe në vepra.
Pak ditë më parë, në mes të Ramazanit, një burrë i moshuar nga komuniteti u nda nga jeta. Ai ishte baba për shumë njerëz. Më kujtohet disa vite më parë, kur ai varrosi djalin e tij pas një mbytjeje tragjike, dhe si komuniteti u ngrit për ta rrethuar, teksa djem të ndryshëm i thoshin se do të ishin si bijtë e tij, sepse ai kishte marrë rolin e babait për aq shumë persona. Kur flasim për një sadaka të vazhdueshme që e ndjek njeriun pas vdekjes, një fëmijë i devotshëm që bën dua për të, imagjinoni sa të rinj do të bëjnë dua për këtë baba që ndërroi jetë, duke lënë pas një trashëgimi zemrash që ai kishte prekur. Fëmijët e umetit që nuk kanë baba kanë nevojë për modele si ky njeri.
Për baballarët që punojnë orë të gjata për të furnizuar familjet, për ata që heshtin por inkurajojnë nga larg, për ata që janë trajnerë basketbolli dhe udhëheqës skautësh, për ata që rrisin djem të fortë dhe vajza edhe më të forta, për ata që janë shembuj respekti dhe dhembshurie, për ata që zgjedhin të marrin përgjegjësinë e babait si njerkër apo figura babai në komunitet, për baballarët e vetëm, për ata që kanë humbur jetën në vende të shkatërruara nga lufta duke mbrojtur fëmijët e tyre — për të gjithë baballarët në jetën tonë — ju nuk jeni të harruar.
Mendoni për burrat që admironi si baballarë dhe që jeni bekuar t’i keni në jetën tuaj sot. Kontaktoni me ta, telefonojini, dërgojuni një buzëqeshje dhe një mesazh falënderimi, por mbi të gjitha bëni dua sinqerisht për ta. Ata meritojnë të mos harrohen.
Allahu (subhanahu wa ta’ala) i mbroftë të gjithë baballarët tanë, njerkët, figurat e baballarëve, bashkëshortët dhe djemtë tanë që do të jenë baballarët e së nesërmes insha’Allah, dhe të gjithë ata burra që sakrifikojnë, udhëheqin dhe tregojnë dashuri me respekt e butësi ndaj fëmijëve të tyre dhe fëmijëve të tjerë çdo ditë.
